küçüktüm gerçekten büyümenin tam tersi olan. herşeyi bildiğimi sanırdım, herşeyi yaşadığımı. altında üniversite yazan kapının içine girdiğimde bambaşka olduğuma. herşeye, herkese yetecek sevgim vardı. kendimi verebileceğim birileri. kendini vermek,küçükken yapılır bu. hiç düşünmeden, bilemeden ne olacaklara, tahmin edemeden birisine adamak kendini. onu aldığını da sanır insan.senin ve onun bir olduğuna. bir sadece kendisine bölünür ya, birbirlerine bölüneceğine inanılır. bölünür de, bölünmekte de ister hiç düşünmeden. sadece o yaşın kaldırabileceği şimdi ki yaşın altından kalkamayacağı bir acıdır aslında bu. dibe düşmek, en karanlık yerinde yaşamak hayatın en mantıklı olanıdır. şimdi anlar insan, bütün acıları geride bıraktığında ,ne kadar küçük olduğunu 19 yaşındayken, başkaları 19 olduğunda.